Scroll Top
reviews-yannis-nystazakis

Απόψεις: Γιάννης Νισταζάκης

Μια σκέψη-πρόταση

Θα ήθελα να ξαναθέσω μια σκέψη-πρόταση, που είχα καταθέσει στα 50 χρόνια μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, για τον ρόλο των εθνοτοπικών φοιτητικών συλλόγων στο Ίδρυμα «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» και μετά στο Ίδρυμα της Βουλής. Πηγάζει από την εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια σε εκδηλώσεις μαθητών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (από νηπιαγωγείο μέχρι πανεπιστήμιο στην περιοχή της Κρήτης). Από τη μια ότι σταδιακά αμβλύνονται οι αποστάσεις για την αντίσταση κατά της χούντας, αλλά και τις αντιλήψεις και πρακτικές που εκπροσωπούσε. Από την άλλη όμως, διαπιστώνω αυξημένη ευαισθησία της νέας γενιάς απέναντι στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, δηλαδή σ’ αυτά που στηρίζεται στις μέρες μας η άνοδος και η αναβίωση των ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων.

Η σκέψη-πρόταση είναι πώς θα δημιουργήσουμε μια μόνιμη Επιτροπή-Δίκτυο ανά την Ελλάδα με πυρήνα εμάς, που έχουμε βιωματική σχέση, και άλλους νεότερους με σύγχρονες ευαισθησίες και θα καλλιεργήσουμε ένα αντιφασιστικό μέτωπο στη σύγχρονη νεολαία απέναντι στις προσπάθειες των σύγχρονων φασιστών να την επηρεάσουν μέσα από διάφορα κανάλια (χούλιγκαν, παραθρησκευτικοί κύκλοι κ.λπ.).

Στόχος είναι αυτό να πάρει θεσμικό χαρακτήρα, π.χ. ένταξη στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα όλων των βαθμίδων με εθελοντική ένταξη όλων των συναγωνιστών, νέων και παλιών, στην «εκπαίδευση» με κύριο μέσο τη συζήτηση με τους «εκπαιδευόμενους». (Σύμφωνα με την εμπειρία μου, να μην κάνουμε ομιλίες-εισηγήσεις, αλλά να προκαλούμε τα ερωτήματα, τις απόψεις τους.) Και τούτο επειδή ο σημερινός κοινοβουλευτικός συσχετισμός δεν μας επιτρέπει να έχουμε αυταπάτες. Μπορούμε να το προχωρήσουμε με τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών.

Επίσης θα πρέπει να υπάρχει κάποιο «πλαίσιο» στο περιεχόμενο και διακριτική επιλογή προσώπων. Το επισημαίνω διότι στην περυσινή επέτειο ήμουν καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή και ο έτερος προσκεκλημένος «συναγωνιστής» δήλωσε ότι η γενιά έχει πλέξει ένα μύθο για τα γεγονότα του Πολυτεχνείο ο οποίος απέχει από την «πραγματικότητα», δηλαδή τα ίδια που λένε οι φασίστες. Είχε μάλιστα το θράσος να μου «απολογηθεί» off camera ότι το έκανε σκόπιμα διότι κάπου έπρεπε να «πουλήσει» αυτή την αντιπαράθεση με τους παλιούς συναγωνιστές.

Η πιο πάνω πρόταση ξεφεύγει από το ιστορικό με ντοκουμέντα, τα οποία καλά κάνουμε και θέλουμε να διασώσουμε, όμως απαντάει και στις πιέσεις της νεολαίας που μας κατατάσσει πολλές φορές σε μουσειακό είδος (όσοι έχουν παιδιά-εγγόνια με καταλαβαίνουν).


Ο Γιάννης Νισταζάκης ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου, φοιτητής τότε της Σχολής Αγρονόμων Τοπογράφων του ΕΜΠ