Scroll Top
tzogia-kappatou-b

ΤΖΟΓΙΑ ΚΑΠΠΑΤΟΥ (1951-2023)

Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά και πέθανε στην Πάτρα την 1η Νοεμβρίου 2023, Μια από τις ηγετικές μορφές της κατάληψης του Πανεπιστημίου της Πάτρας τον Νοέμβριο του 1973, μια δυναμική γυναίκα, ατρόμητη αγωνίστρια και πολύ αγαπητή στην Πάτρα και την Κεφαλονιά. Το όνομα της ήταν ανάμεσα στα 200 του απόρρητου καταλόγου της Ασφάλειας Πατρών ως «ηγετικών στοιχείων της Αριστεράς». Από το 1972 η Τζόγια συμμετείχε στην οργάνωση του φοιτητικού αντιδικτατορικού αγώνα κι έλαβε μέρος στην κατάληψη του Πανεπιστημίου τον Νοέμβρη του 1973, εκλεγμένη στην επιτροπή κατάληψης. Μερικές μέρες μετά τη συνέλαβαν και μέχρι τα Χριστούγεννα ήταν έγκλειστη στη φυλακή όπου παρέδιδε μαθήματα στις ποινικές συγκρατούμενές της.

Φοιτήτρια του Τμήματος Ηλεκτρολόγων του Πανεπιστημίου της Πάτρας, πρωτοστάτησε στην οργάνωση του φοιτητικού κινήματος στην Πάτρα, όταν οι φοιτητές τότε ήταν μόλις 1.200. Επαναλειλημμένα είχε συλληφθεί και βασανιστεί ενώ είχε δικαστεί τον Αύγουστο του 1973 μαζί με άλλους 7 φοιτητές (οι τέσσερις αθωώθηκαν ενώ οι άλλοι τέσσερις αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή).

Στην τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα kefaloniapress.gr διαβάζουμε: «Όταν έπεσε η δικτατορία και γύρισε στην Κεφαλονιά συνάντησε τον διώχτη της στην Πλατεία Βαλλιάνου [στο Αργοστόλι], τον έφτυσε, τον άρχισε στις “γρήγορες” και τον αποκάλυψε στον κόσμο του νησιού. Ο “κύριος” έκανε πολλά χρόνια να έρθει στην Κεφαλονιά μετά την αποκάλυψη του ρόλου του ως “καρφί της δικτατορίας”».

Αργότερα η Τζόγια Καππάτου έγινε καθηγήτρια στο  Πανεπιστήμιο της Πάτρας και επί πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Συλλόγου των Εν Πάτραις Κεφαλλήνων. Σύζυγός της ήταν ο Δημήτρης (Μήτσος) Αθανασίου (1950-2009), αγωνιστής του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος στην Πάτρα και πρώην αντιδήμαρχος στην ίδια πόλη.

Τον Νοέμβριο του 2016, η Τζόγια Καππάτου είχε δώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μια συνέντευξη στην οποία περιγράφει με πολλή ζωντάνια την εξέλιξη του φοιτητικού κινήματος στην Πάτρα, από τις νόθες αρχαιρεσίες του 1972 μέχρι την εξέγερση του Νοέμβρη: «Το χαρακτηριστικό του φοιτητικού κινήματος της Πάτρας ήταν πως δεν υπήρχε προηγούμενη οργάνωση, το Πανεπιστήμιο ήταν νέο, αλλά δημιουργήθηκε ένα κίνημα το οποίο λειτουργούσε σαν μία παράταξη. Σχεδόν όλοι όσοι συμμετείχαμε σαν πρωτοπορία, που αναδείχθηκε μέσα στο κίνημα, δεν είχαμε καμία εμπειρία, καμία σχέση, είτε με παρατάξεις, είτε με κόμματα της προχουντικής περιόδου. Άλλωστε η χούντα μας βρήκε στο γυμνάσιο και δεν ξέραμε τίποτα από αυτά».