Scroll Top

Μαρτυρίες

Στη ενότητα αυτή φιλοξενούνται κείμενα που αναφέρονται σε προσωπικά βιώματα, ακόμα και σε περιστατικά της εποχής του αντιδικτατορικού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τα οποία αφηγούνται αυτόπτες μάρτυρες, που έζησαν εκείνα τα γεγονότα που μας συγκλόνισαν ή και σε όσους έχουν έμμεσες μαρτυρίες για την εξέγερση. Προτιμούμε τα ενυπόγραφα κείμενα που γράφονται ειδικά για την ιστοσελίδα μας, χωρίς όμως να αποκλείουμε την αναπαραγωγή ήδη δημοσιευμένων κειμένων που έχουν ανάλογο χαρακτήρα. Αγωνιστές εκείνης της περιόδου αλλά και νεότεροι αναγνώστες καλούνται να συνεισφέρουν.

Clear Filters

Το 1993, ο Δημήτρης Παπαχρήστος, ο ένας από τους εκφωνητές του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, ζήτησε από παλιούς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συναγωνιστές, συνοδοιπόρους μιας εποχής, να γράψουν κάτι -και μάλιστα σε προσωπικό λόγο και με βιωματικό τρόπο- για το πώς ο καθένας μας βρέθηκε σ’ αυτό το κίνημα, που ονομάστηκε και δεν ήταν μονάχα φοιτητικό.

Από τον Γενάρη του 1974 που ξαναγύρισα στο Πολυτεχνείο, μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα του Νοέμβρη, η κατάσταση είχε αλλάξει παντελώς. Στην αυλή στεκόμασταν μόνο για να πάρουμε τον καφέ από το κυλικείο και μετά σερνόμασταν στις αίθουσες, όχι κατ’ ανάγκη για μάθημα, αποφεύγοντας να συζητάμε πάνω από δύο ή το πολύ τρία άτομα.

Τη χρονιά του Πολυτεχνείου δεν είχα κλείσει ακόμη τα 11, μέναμε με την οικογένειά μου στην οδό Καπνοκοπτηρίου 10. Η Καπνοκοπτηρίου είναι ένα μικρός δρόμος που ενώνει την Αβέρωφ με τη Στουρνάρη (νοητή προέκταση της οδού Φυλής) μεταξύ Αχαρνών και Αριστοτέλους. Σχολείο πήγαινα στο 54ο Δημοτικό, στην οδό Μιχαήλ Βόδα 9

Ο ηθοποιός και συγγραφέας Γιάννης Μαντάς σε μια από τις ιστορικές φωτογραφίες της εξέγερσης (όρθιος αριστερά, μπροστά από το αυτοκίνητο). Το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε ως παράνομο φυλλάδιο χέρι-χέρι και κάτω από πόρτες τον Δεκέμβριο του ’73.

Είναι η πρώτη φορά, μετά από 50 χρόνια, που νοιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι από τις εμπειρίες μου στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Για αυτήν την αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση έχουν γραφεί πολλά (αναλύσεις, μονογραφίες, μαρτυρίες, κλπ), και προφανώς θα γραφούν κι άλλα, γιατί υπάρχουν πολλοί σχετικοί που δεν έχουν ως τώρα δημοσιεύσει κάτι.

Αρχικά κατέβηκα στο Πολυτεχνείο, όταν είχαν αρχίσει να φτάνουν πολλοί τραυματίες, αφαίρεσα κι εκεί μερικές σφαίρες από σώματα τραυματισμένων, όμως αργά τη νύχτα της Παρασκευής έφυγα και πήγα στην κλινική Παντάνασσα, όπου εργαζόμουν, καθώς κι εκεί έφταναν δεκάδες τραυματίες και η παρουσία μου ήταν απαραίτητη.

Θα προσπαθήσω να αφηγηθώ αυτήν την προσωπική μου ιστορία όσο μπορώ πιο ξερά. Όχι για άλλο λόγο, αλλά για να καταφέρω να μη συγκινηθώ υπερβολικά.

Εκείνη την εποχή ήμουνα φαντάρος. 382 ΠΑΥΠ. Προκεχωρημένη Αποθήκη Υλικού Πολέμου. Στρατόπεδο ανεπιθυμήτων. Μεταξύ Κοζάνης και Φλώρινας, κοντά στο Αμύνταιο.

Στο Πολυτεχνείο ήμουν από τους έξω, δεν διανυκτέρευσα μέσα. Ήμουν παρούσα στη συνάντηση τής Νομικής, την 14η /11/73, όταν κάποιος μας παρότρυνε να οδεύσουμε προς το Πολυτεχνείο, όπου”έπεφτε ξύλο” καί θυμάμαι έναν συναγωνιστή που ζήτησε την ολοκλήρωση τής δικής μας συνέλευσης στα σκαλάκια και μετά να ανταποκριθούμε στην πρόκληση.

Νοέμβρης 2023, πενήντα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ασφυκτιούν κάτω από την Ισραηλινή πρέσα, εκλιπαρούν για βοήθεια, θέλουν να ζήσουν, θέλουν να δουλέψουν, θέλουν να ερωτευτούν, θέλουν σπίτι και πατρίδα, θέλουν να πεθάνουν στο χωράφι που σκάβουν από γηρατειά.

Ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα. Κι όμως όλα έμοιαζαν γκρίζα. Λες και μπροστά στα μάτια της Δ. είχε πέσει ένα διάφανο πέπλο. Μετά από την νύχτα της εισβολής του τανκ και το αίμα, τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις σε κρυψώνες-διάβαζε σπίτια «ουδέτερων» συγγενών και γνωστών- με την καρδιά της να αιμορραγεί και να αισθάνεται την οργή να κυλάει στις φλέβες της το πέπλο αυτό είχε εγκατασταθεί μόνιμα.