Scroll Top

Μαρτυρίες

Στη ενότητα αυτή φιλοξενούνται κείμενα που αναφέρονται σε προσωπικά βιώματα, ακόμα και σε περιστατικά της εποχής του αντιδικτατορικού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τα οποία αφηγούνται αυτόπτες μάρτυρες, που έζησαν εκείνα τα γεγονότα που μας συγκλόνισαν ή και σε όσους έχουν έμμεσες μαρτυρίες για την εξέγερση. Προτιμούμε τα ενυπόγραφα κείμενα που γράφονται ειδικά για την ιστοσελίδα μας, χωρίς όμως να αποκλείουμε την αναπαραγωγή ήδη δημοσιευμένων κειμένων που έχουν ανάλογο χαρακτήρα. Αγωνιστές εκείνης της περιόδου αλλά και νεότεροι αναγνώστες καλούνται να συνεισφέρουν.

Clear Filters

Για μια περιβόητη συνέντευξη. Το 1973 ο Νίκος Μαστοράκης «ανακρίνει» τους συλληφθέντες φοιτητές για το Πολυτεχνείο.

Κάποτε η Ιστορία ίσως γράψει ότι ήταν μια φορά κι έναν καιρό κάτι παιδιά που μέσα σε μια μονότονη, άχρωμη, μουντή, επιφανειακή καθημερινότητα έκαναν μια μέρα μια μεγάλη ανακάλυψη.

Εκείνη την εποχή ήμουνα φαντάρος. 382 ΠΑΥΠ. Προκεχωρημένη Αποθήκη Υλικού Πολέμου. Στρατόπεδο ανεπιθυμήτων. Μεταξύ Κοζάνης και Φλώρινας, κοντά στο Αμύνταιο.

Νοέμβρης 2023, πενήντα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ασφυκτιούν κάτω από την Ισραηλινή πρέσα, εκλιπαρούν για βοήθεια, θέλουν να ζήσουν, θέλουν να δουλέψουν, θέλουν να ερωτευτούν, θέλουν σπίτι και πατρίδα, θέλουν να πεθάνουν στο χωράφι που σκάβουν από γηρατειά.

Νοέμβριος 1973, ταγματάρχης στο ΚΕΒΟΠ: «Και ξύλινους βουλευτές θα βάλουμε στο Κοινοβούλιο για να μας δεχτεί το Συμβούλιο της Ευρωπης! Εάν φύγουνε, εμείς θέλουμε να αναλάβει ένας στιβαρός πρωθυπουργός όπως ο Καραμανλής και όχι ένας μαλθακός όπως ο Κανελλόπουλος!»

Πώς η 17η Νοέμβρη 1973 έκοψε τη ζωή ενός δεκάχρονου παιδιού στα δυο. Τρεις μέρες άκουγα τις φωνές των φοιτητών, να φθάνουν ως το σπίτι μας από τον χώρο του Πολυτεχνείου.

Αρχικά κατέβηκα στο Πολυτεχνείο, όταν είχαν αρχίσει να φτάνουν πολλοί τραυματίες, αφαίρεσα κι εκεί μερικές σφαίρες από σώματα τραυματισμένων, όμως αργά τη νύχτα της Παρασκευής έφυγα και πήγα στην κλινική Παντάνασσα, όπου εργαζόμουν, καθώς κι εκεί έφταναν δεκάδες τραυματίες και η παρουσία μου ήταν απαραίτητη.

Στο Πολυτεχνείο ήμουν από τους έξω, δεν διανυκτέρευσα μέσα. Ήμουν παρούσα στη συνάντηση τής Νομικής, την 14η /11/73, όταν κάποιος μας παρότρυνε να οδεύσουμε προς το Πολυτεχνείο, όπου”έπεφτε ξύλο” καί θυμάμαι έναν συναγωνιστή που ζήτησε την ολοκλήρωση τής δικής μας συνέλευσης στα σκαλάκια και μετά να ανταποκριθούμε στην πρόκληση.

Για τον πρώτο νέο που ξεψύχησε “μέσα” στο Πολυτεχνείο. Την τελευταία μέρα, όταν άρχισαν να πέφτουν τα δακρυγόνα και οι σφαίρες όσοι είχαν γνώσεις ιατρικής χρησιμοποιήθηκαν για την περίθαλψη των τραυματισμένων.

Από τον Γενάρη του 1974 που ξαναγύρισα στο Πολυτεχνείο, μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα του Νοέμβρη, η κατάσταση είχε αλλάξει παντελώς. Στην αυλή στεκόμασταν μόνο για να πάρουμε τον καφέ από το κυλικείο και μετά σερνόμασταν στις αίθουσες, όχι κατ’ ανάγκη για μάθημα, αποφεύγοντας να συζητάμε πάνω από δύο ή το πολύ τρία άτομα.

Τη χρονιά του Πολυτεχνείου δεν είχα κλείσει ακόμη τα 11, μέναμε με την οικογένειά μου στην οδό Καπνοκοπτηρίου 10. Η Καπνοκοπτηρίου είναι ένα μικρός δρόμος που ενώνει την Αβέρωφ με τη Στουρνάρη (νοητή προέκταση της οδού Φυλής) μεταξύ Αχαρνών και Αριστοτέλους. Σχολείο πήγαινα στο 54ο Δημοτικό, στην οδό Μιχαήλ Βόδα 9

Το συζητούσαμε, αλλά δεν το πολυπιστεύαμε. Παρασκευή βράδυ, 16 Νοέμβρη ’73, είμαι περιφρούρηση, μαζί με άλλους συναγωνιστές στην πόρτα της οδού Στουρνάρη.

Οι περισσότεροι θυμούνται το Πολυτεχνείο για την Παρασκευή 16 Νοέμβρη. Εγώ το θυμάμαι για την επόμενη μέρα …

Ο ηθοποιός και συγγραφέας Γιάννης Μαντάς σε μια από τις ιστορικές φωτογραφίες της εξέγερσης (όρθιος αριστερά, μπροστά από το αυτοκίνητο)…

Μια συγκλονιστική εμπειρία που πήρε τη μορφή ποιήματος. Επικοινωνώ μαζί σας εκ μέρους και με προτροπή του Θανάση Μπαλατσού, κοινού φίλου.

Πενήντα χρόνια σαν μια στιγμή κι εκείνη ανάμεσά μας. 16 Νοεμβρίου 1973, ώρα 23:30, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Το όνομά της το έμαθα όταν απολύθηκα…

Ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα. Κι όμως όλα έμοιαζαν γκρίζα. Λες και μπροστά στα μάτια της Δ. είχε πέσει ένα διάφανο πέπλο…

Για μας μιας άλλης γενιάς που ήμασταν μικρά παιδιά το ΄73, η εξέγερση ήρθε καταπάνω μας σαν γεγονός μιας νέας «επίσημης» μνήμης και μνημόνευσης.

Θα προσπαθήσω να αφηγηθώ αυτήν την προσωπική μου ιστορία όσο μπορώ πιο ξερά. Όχι για άλλο λόγο, αλλά για να καταφέρω να μη συγκινηθώ υπερβολικά.

Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 22 χρόνων, φοιτήτρια του Παντείου αλλά παράνομη και με «απαγόρευση» να εμφανίζομαι στις φοιτητικές συνελεύσεις, πήγα στο Πολυτεχνείο με συμφοιτητές.

Είναι η πρώτη φορά, μετά από 50 χρόνια, που νοιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι από τις εμπειρίες μου στα γεγονότα του Πολυτεχνείου…

Ο ήχος από τις ερπύστριες που σημάδεψε τη ζωή μου. Ήμουν δέκα χρονών, αλλά θυμάμαι πολύ καλά την 21η Απριλίου 1967.

50+1 χρόνια συμπληρώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα από τη δεύτερη κατάληψη της Νομικής που πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1973 και έληξε με τη βάναυση επέμβαση της αστυνομίας, ύστερα από αίτημα των χουντικών πρυτανικών αρχών.

Πρωτοετής φοιτήτρια στη Νομική, ήμουν κι εγώ στα σκαλάκια την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου το πρωί, μιλούσε η Ιωάννα Καρυστιάνη.

Το 1993, ο Δημήτρης Παπαχρήστος, ο ένας από τους εκφωνητές του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, ζήτησε από παλιούς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συναγωνιστές, συνοδοιπόρους μιας εποχής, να γράψουν κάτι -και μάλιστα σε προσωπικό λόγο και με βιωματικό τρόπο- για το πώς ο καθένας μας βρέθηκε σ’ αυτό το κίνημα, που ονομάστηκε και δεν ήταν μονάχα φοιτητικό.