Scroll Top

Απόψεις

Στις «απόψεις» φιλοξενούνται ενυπόγραφα κείμενα, γραμμένα κατά προτίμηση ειδικά για την ιστοσελίδα (χωρίς να αποκλείονται ήδη δημοσιευμένα) που αφορούν στο Πολυτεχνείο ή/και το συνδέουν με την επικαιρότητα. Στόχος είναι η ανάπτυξη πολυφωνικού διαλόγου και η ανταλλαγή ιδεών, που προφανώς δεν θα περιορίζεται μόνο στα μέλη της πρωτοβουλίας «50 χρόνια Πολυτεχνείο». Αυτονόητη προϋπόθεση για την ανάρτηση κειμένων είναι η τήρηση απλών κανόνων ευπρέπειας, όπως η αποφυγή υποτιμητικών εκφράσεων και προσωπικών επιθέσεων. Ιδιαίτερα εκτιμούμε και τη συντομία των απόψεων (μέχρι τετρακόσιες λέξεις) ώστε να φιλοξενούνται όσο το δυνατόν περισσότερες.

Clear Filters

Ελπίζω αυτή η ιστοσελίδα να αποτελέσει ένα ξεκίνημα για να ειπωθούν οι αλήθειες που αποκρύπτονται συστηματικά 50 χρόνια τώρα, και πρωτίστως να αναδειχθεί ότι αυτό που δημιουργήθηκε το 1974 δεν είχε καμία σχέση με τους σκοπούς και τις ελπίδες της εξέγερσης των φοιτητών και των νέων το 1972-73.

Το σημαντικό είναι να δούμε τι καινούριο έφερε η εξέγερση τον Νοέμβριο του 1973 που την κάνει να επανέρχεται και να επιμένει στη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, και να αποτελεί μείζον πολιτικό ορόσημο.

Αυτοί που θέλουν να σταματήσουν τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, είναι αυτοί που δεν «βλέπουν» τον εαυτό τους μέσα σε αυτόν. Δεν τους αφορά. Δεν ταυτίστηκαν ποτέ με την έννοια της Αντίστασης.

Θα περίμενε κανείς η πολιτεία να τιμήσει την εξέγερση του Πολυτεχνείου στη «στρογγυλή» επέτειο των 50 χρόνων. Αυτό έκανε στις άλλες δυο επετείους το 2021 και το 2022 – άλλωστε η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι επίσημη από το 1985.

Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από την 17η Νοέμβρη 1973, ημερομηνία που έχει καθιερωθεί σα γιορτή της νεολαίας, για να θυμόμαστε την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τη γενιά που αντιστάθηκε στην καταπίεση και την τρομοκρατία της χούντας.

Νιώθω πως είναι μίζερο να προσπαθήσω να περιγράψω έπειτα από 50 χρόνια τις μέρες του Νοέμβρη του ’73. Οι εξεγέρσεις, όπως και οι εκρήξεις των ηφαιστείων, είναι σύντομες και πυρακτωμένες. Καίνε τη γλώσσα. Να, όπως θα ήταν δύσκολο να περιγράψω με λόγια την ερωτική πράξη ή το ηλεκτροσόκ των βασανιστηρίων. Πως να εκφράσω σε λέξεις το άρωμα των νεανικών μας χρόνων;

Θα ήθελα να ξαναθέσω μια σκέψη-πρόταση, που είχα καταθέσει στα 50 χρόνια μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, για τον ρόλο των εθνοτοπικών φοιτητικών συλλόγων στο Ίδρυμα «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» και μετά στο Ίδρυμα της Βουλής. Πηγάζει από την εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια σε εκδηλώσεις μαθητών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (από νηπιαγωγείο μέχρι πανεπιστήμιο στην περιοχή της Κρήτης).

Σε λίγους αγωνιστές στη σύγχρονη ιστορία έχουν αποδοθεί τα εύσημα που συγκέντρωσε η «γενιά του Πολυτεχνείου» (που δεν αποτέλεσε «γενιά», 100.000 ήταν οι άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους πανελλαδικά το βράδυ της Παρασκευής). Και λίγοι – μετά την εξάντληση των αφηγημάτων του ανώμαλου μετεμφυλιοπολεμικού καθεστώτος που τερματίστηκε με την κατάρρευση της δικτατορίας – δέχτηκαν τέτοιας έντασης επιθέσεις.

Το φοιτητικό κίνημα και το Πολυτεχνείο μάς έδωσαν ένα παρελθόν και μια χώρα, που και τα δύο οφείλαμε να προστατέψουμε. Έφτιαξαν για εμάς ένα αναπόφευκτο σημείο αναφοράς, χρήσιμο για την περηφάνια, την ενοχή, τη σύγκριση, την ικανότητα να ζεις το συλλογικό.