Scroll Top
moros

NIKOΣ ΜΩΡΟΣ (1951-1996)

«Ο Νίκος ήταν το ίνδαλμά μου. Όμορφος, ψηλός, τενίστας, καλός φοιτητής και βαθιά πολιτικοποιημένος». Αυτά γράφει σήμερα ο παιδοψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Κόκκαλης για τον Νίκο Μώρο, τον «εξαίρετο ψυχίατρο που χάθηκε πρόωρα» (στο Συστημική Σκέψη & Ψυχοθεραπεία, στο ειδικό αφιέρωμα αυτού του επιστημονικού περιοδικού στα 50 χρόνια του Πολυτεχνείου). Ο ίδιος εξηγεί το γιατί. Τον Νοέμβριο του 1973 ο Δ. Κόκκαλης ήταν μόλις 13 ετών και η οικογένειά του κατοικούσε σε μια πολυκατοικία στους Αμπελοκήπους, Βασιλίσσης Σοφίας 122. Στην ίδια πολυκατοικία τότε έμεναν -σε γκαρσονιέρες βέβαια- και δύο φοιτητές της Ιατρικής. Ο Νίκος και ο Γιώργος. Ο Νίκος από την Κέρκυρα και ο Γιώργος από την Πάτρα.

Τον Νίκο Μώρο, που πέθανε το 1996 στα 45 του χρόνια, δεν τον θυμάται μόνο το 13χρονο γειτονόπουλό του, δεν τον θυμούνται μόνο οι συμφοιτητές του στην Ιατρική, όπου πρωτοστάτησε στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Τον θυμάται ολόκληρο το νησί της Κέρκυρας (και θα τον θυμάται για πολλά χρόνια ακόμα), όπως και οι συνάδελφοί του για το πλούσιο κοινωνικό κι επιστημονικό του έργο. Σ’ εκείνον οφείλεται η «απο-ιδρυματοποίηση» του Ψυχιατρικού Νοσοκοκομείου Κέρκυρας, καθώς αυτός ανέλαβε την ίδρυση του μετανοσοκομειακού ξενώνα που λειτουργεί και σήμερα και φέρει το όνομά του «Ν. ΜΩΡΟΣ». Επίσης, με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε στην Κέρκυρα το Κέντρο Πρόληψης Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας η ΔΗΜΟΠ «Νίκος Μώρος». 

Γεννήθηκε το 1951 στην Κέρκυρα και σε ηλικία 17 ετών πέρασε στην Ιατρική της Αθήνας. Το 1973 ήταν ένας από τους φοιτητές που στρατεύθηκαν από τη δικτατορία, πριν από την πρώτη κατάληψη της Νομικής. Το 1982 πήρε την ειδικότητα του νευρολόγου-ψυχιάτρου και στάθηκε πρωτοπόρος της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Πάμπολλες οι επιστημονικές δημοσιεύσεις του. Όπως έγραψε η Ελένη Κορωνάκη στην εφημερίδα Ενημέρωση της Κέρκυρας, στα 22 χρόνια από τον θάνατό του, «Ο Νίκος Μώρος, ένας διανοούμενος ψυχίατρος, με έντονη κοινωνική και πολιτική δράση, ναι μεν “έφυγε νωρίς” αλλά άφησε ένα μεγάλο έργο και ένα πολύ ουσιαστικό και διακριτό στίγμα».

Η κοινωνική προσφορά του Νίκου Μώρου διαψεύδει τον μικρόψυχο μύθο ότι η «γενιά του Πολυτεχνείου», στη συντριπτική πλειοψηφία της, εξαγόρασε τις αγωνιστικές δάφνες της, ότι συμβιβάστηκε κ.λπ., καθώς ο Νίκος Μώρος υπηρέτησε τις αξίες του Πολυτεχνείου και «μετά» το Πολυτεχνείο. Το ίδιο και πολλοί άλλοι συναγωνιστές του, μεταξύ των οποίων αρκετοί φοιτητές της Ιατρικής.