Scroll Top
testimonials_sevastakis

Μαρτυρίες: Νικόλας Σεβαστάκης*

“Μια από τις λαμπρές κοιτίδες της δημοκρατικής μας συνείδησης”

Για μας μιας άλλης γενιάς που ήμασταν μικρά παιδιά το ΄73, η εξέγερση ήρθε καταπάνω μας σαν γεγονός μιας νέας «επίσημης» μνήμης και μνημόνευσης. Φοιτητές μετά το ΄81, ζώντας το θρίαμβο της προοδευτικής και αντιφασιστικής γλώσσας, ψάχναμε να βρούμε που θα σταθούμε σε σχέση με το Νοέμβρη. Θυμάμαι πως κατέβαινα ανελλιπώς στις πορείες της μέρας μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄90 που έφυγα από την Αθήνα. Είχα την αίσθηση ότι, παρά τις απογοητεύσεις, τις καχυποψίες, τα ιδεολογικά και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, εδώ υπήρχε κάτι μεγαλύτερο: μια εμπειρία συλλογικής πράξης που έφερε μαζί της ένα βαθύτερο αίτημα πολιτικής αξιοπρέπειας και μαζί την αυτοπεποίθηση μιας νέας γενιάς ανθρώπων. Αυτό με συγκινούσε και, παρά τις τεράστιες αλλαγές στην κοινωνία και στον πολιτισμό, νομίζω πως μας αφορά ακόμα ως πολίτες. Το Πολυτεχνείο είναι μια από τις λαμπρές κοιτίδες της δημοκρατικής μας συνείδησης- δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί πια. Και με την ουτοπική και με τη συναισθηματική και μ’ όλες του τις διαστάσεις, φανέρωσε τα όρια του κόσμου της δικτατορίας και των άσχημων ειδώλων της. Ό,τι και αν μεσολάβησε (συχνά κακοποιητικό και στρεβλωτικό για το ίδιο το γεγονός) κατά τις μεταπολιτευτικές δεκαετίες, εκείνος ο Νοέμβρης που με τη μάνα μου στη Σάμο προσπαθούσαμε να μάθουμε τα νέα, θα διατηρεί το νόημά του – πέρα και έξω από το μύθο. 

* Το κείμενο αυτό του πανεπιστημιακού, συγγραφέα και αρθρογράφου Νικόλα Σεβαστάκη γράφτηκε στις 17 Νοεμβρίου 2023, στην 50ή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.