Scroll Top
nikitas-lionarakis

ΝΙΚΗΤΑΣ ΛΙΟΝΑΡΑΚΗΣ  (1950-2007)

Ο Νικήτας Λιοναράκης ήταν από τους πρωτοπόρους του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, μια από τις εμβληματικές μορφές του και με καθοριστική συμβολή σε όλες τις φάσεις της ανάπτυξής του. Γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1950. Η καταγωγή του ήταν από τα Χανιά της Κρήτης, ο πατέρας του ήταν αξιωματικός και έζησε τα νεανικά του χρόνια στου Παπάγου στην Αθήνα.

Το 1968 μπήκε στην Νομική  Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και την επόμενη χρονιά έκανε μεταγραφή στη Νομική Σχολή   του ΕΚΠΑ. Από τον Δεκέμβρη του 1970  συμμετέχει ενεργά στην ΕΚΙΝ, στις δράσεις και τις εκδηλώσεις της. Το 1971 εκλέγεται στο ΔΣ του Ρόταρυ Κλαμπ,  στο οποίο είχε εγγραφεί το 1969, και μένει για δύο μήνες στη θέση του Προέδρου της νεολαίας καθώς μετά από έκδοση ψηφίσματος για τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη τον διαγράφουν. Τον Δεκέμβρη του 1971 συμμετέχει ενεργά στη συλλογή υπογραφών στη Νομική με αίτημα γενικές συνελεύσεις και εκλογές. Στις 21 Μαρτίου 1972 συνυπογράφει την προσφυγή στο Πρωτοδικείο των “42”  φοιτητών της Νομικής για διεξαγωγή φοιτητικών εκλογών. Την ίδια περίοδο συμμετέχει στο Σύλλογο  Κρητών Φοιτητών και στις αντιδικτατορικές δραστηριότητές του.

Στις 21 Απριλίου 1972 συμμετέχει  στην πρώτη διαδήλωση φοιτητών στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου. Την επόμενη συλλαμβάνεται στο πατρικό του σπίτι.  Κρατείται στην Ασφάλεια στη Μεσογείων για περίπου 60 ημέρες στην απομόνωση. Μετά μαζί με άλλους 3 (Μιχάλη Σαμπατακάκη, Αγγέλα Φωτεινού, Παναγιώτη Κανελλάκη) οδηγούνται στις φυλακές Κορυδαλλού. Μετά την αποφυλάκισή του εντάσσεται  στον Ρήγα Φεραίο με δεδομένη την στήριξη που είχε προς το ΚΚΕ Εσωτερικού τα προηγούμενα χρόνια. Αποφυλακίζεται προσωρινά στο τέλος του καλοκαιριού ως υπόδικος σε αναμονή δίκης.

Επιστρέφει στη Νομική με ενεργό συμμετοχή στις συνελεύσεις και στους Κρήτες φοιτητές. Στην μικρή κατάληψη της Νομικής (15 Γενάρη 1973) αναλαμβάνει τις διαπραγματεύσεις με την Πρυτανεία. Διακόπτεται η αναβολή του και στρατεύεται υποχρεωτικά (15-16 Φεβρουαρίου1973) με το αναγκαστικό διάταγμα 1347 μαζί με άλλους 90 φοιτητές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Τον πάνε στο Λαγκαδά και περνά καιρό στη φυλακή.

Τον Μάιο του 1973, τη « Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» για το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, συλλαμβάνεται και κρατείται όλο το καλοκαίρι στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και ΚΕΣΑ. Απομόνωση και βασανιστήρια. Στις 29 Αυγούστου 1973 δίνεται αμνηστία μετά το δημοψήφισμα. Επιστρέφει στον Στρατό στις Σέρρες. Τον στέλνουν σε νευρολογική κλινική του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Στις 14 Νοεμβρίου 1973 επιστρέφει στην Αθήνα και συμμετέχει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μένει στην κατάληψη και μαζί με τον Ολύμπιο Δαφέρμο, αναλαμβάνουν την οργάνωση των μαθητών. Μετά την εισβολή του τανκ κρύβεται για λίγο στα Εξάρχεια. Βγαίνει στην παρανομία, κρύβεται στου Παπάγου, στη συνέχεια στο Γαλάτσι και από τις 3 Δεκεμβρίου 1973 μέχρι την Μεταπολίτευση σε διαμέρισμα της οδού Σκουφά, όπου του προσφέρει καταφύγιο η μετέπειτα γυναίκα του Σεβαστή Χρηστίδου.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας συμμετείχε ενεργά στο Ρήγα Φεραίο και το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Μετά  το 1974 ο Νικήτας Λιοναράκης σπούδασε και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου. Εργάστηκε για πολλά χρόνια  ως δημοσιογράφος. Για περισσότερα από 15 χρόνια παρουσίαζε στην Ελληνική Ραδιοφωνία την εκπομπή “Στις γειτονιές της Ελλάδας”. Από το 1999 έως το 2004 ήταν συνεργάτης του τότε ΥΠΕΞ Γιώργου Παπανδρέου, διετέλεσε δε πρόεδρος της επιτροπής για τις ΜΚΟ στο Υπουργείο Εξωτερικών. Έγραψε το βιβλίο “Οι συνέπειες του Γατόσκυλου. Κοινωνική πολυπλοκότητα και ΜΜΕ” (Εκδόσεις Παπαζήση 2002). Ήταν από τους ιδρυτές του περιοδικού Σύγχρονα Θέματα, διετέλεσε αντιπρόεδρος της οργάνωσης GREEN PEACE  και δίδαξε στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης.  «Έφυγε» ξαφνικά στα 57 του χρόνια το 2007.