Scroll Top
testimonials_kakolyris

Μαρτυρίες: Πέτρος Κακολύρης*

Ένας μαθητής της Δ΄ Γυμνασίου το πρωί του Σαββάτου  (17.11.1973)

Οι περισσότεροι θυμούνται το Πολυτεχνείο για την Παρασκευή 16 Νοέμβρη. Εγώ το θυμάμαι για την επόμενη μέρα, το πρωινό του Σαββάτου 17 Νοέμβρη, που υπήρξε για μένα ένα επίσης συγκλονιστικό βίωμα. 

Τη νύχτα της Παρασκευής ήμουν στο Πολυτεχνείο μέχρι τις 10 το βράδυ περίπου. Ήμουν ανήλικος, ο πατέρας μου ήταν αυστηρός, δεν μπορούσα να μείνω όλο το βράδυ, κι έτσι, παρά τη λαχτάρα μου να παραμείνω στη χαρά της εξέγερσης και τον ενθουσιασμό του πλήθους, κάποια στιγμή με μαύρη καρδιά πήρα τον δρόμο για την επιστροφή στον Ταύρο. Μου ήταν αδύνατον να φανταστώ τη συνέχεια και, παρ’ όλο που προσπάθησα να ακούσω το Ράδιο Πολυτεχνείο, δεν τα κατάφερα να μάθω τα νέα. 

Ήμουν μαθητής Δ΄ Γυμνασίου, σημερινή Α΄ Λυκείου, τότε. Εκείνη τη χρονιά πήγαινα εκτάκτως γυμνάσιο στα Πατήσια και είχαμε σχολείο και το Σάββατο. Ενώ συνήθως πήγαινα με τον Ηλεκτρικό στα Πατήσια, εκείνο το πρωινό κατέβηκα στην Ομόνοια με την περιέργεια να δω τι γίνεται στο Πολυτεχνείο. Δεν γνώριζα βέβαια τίποτε για τις εξελίξεις εκείνης της νύχτας. Όταν έφτασα στο ύψος του Πολυτεχνείου, πάγωσα. Στη θέση των εξεγερμένων φοιτητών έβλεπα τανκ και την αστυνομία να καθαρίζει τον χώρο για να μη θυμίζει σε τίποτα αυτό που είχε προηγηθεί. Με τις μάνικες έπλεναν το μέρος μπροστά από τη γκρεμισμένη πόρτα που ήταν γεμάτο λουλούδια, φέιγ βολάν και δυστυχώς αίματα. Σοκαρισμένος συνέχισα να περπατώ αναλογιζόμενος τι μπορεί να είχε συμβεί. 

Λίγο μέτρα μετά ήταν ένα περίπτερο, αγόρασα το Βήμα. Προχωρούσα στην Πατησίων και διάβαζα συγκλονισμένος, όταν ένας χαφιές με πολιτικά με πλησίασε και μου πήρε βίαια την εφημερίδα από τα χέρια. Απ’ όσο κατάλαβα, οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν κανονικά εκείνη τη μέρα, αλλά εκ των υστέρων δόθηκε εντολή να αποσυρθούν. 

Πήρα τον Ηλεκτρικό και πήγα στο σχολείο. Όντας πολιτικοποιημένος λόγω της σχέσης με την πολιτική που είχαν τα μεγαλύτερα αδέρφια μου, γνώριζα ποιοι από τους συμμαθητές μου διαφωνούσαν με το καθεστώς. Συζητήσαμε μεταξύ μας και μάθαμε τι είχε γίνει το βράδυ στο Πολυτεχνείο. Εκείνη τη μέρα οι χουντικοί έκαναν το μεγάλο λάθος. Διαισθανόμενοι πως στο σχολείο θα συζητηθούν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, μας πήγαν για εκκλησιασμό. Κι εκεί, ούτε που θυμάμαι πώς, έπεσε η ιδέα να φύγουμε και να πάμε με τα πόδια στο Πολυτεχνείο. Στη διαδρομή Πατήσια – Πολυτεχνείο, ξεσηκώναμε τους μαθητές και τις συμμαθήτριες των σχολείων που συναντούσαμε, κι έτσι δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ποτάμι διαμαρτυρίας. Η αρχική ευάριθμη ομάδα μαθητών εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο τσουνάμι, που πλαισιώθηκε και από άλλους νέους που βρέθηκαν στο διάβα μας. 

Όταν φτάσαμε στο ύψος του Αρχαιολογικού Μουσείου, παρατάχθηκαν μπροστά μας αστυνομικοί και σταμάτησαν την πορεία. Οι διαδηλωτές πήραμε τους κάδους σκουπιδιών και κάναμε τη δική μας άμυνα. Κάποια στιγμή μπήκαν και φωτιές. 

Και τότε, απροειδοποίητα, άρχισαν οι πυροβολισμοί. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως υπήρξαν νεκροί και τραυματίες, γιατί οι βολές ήταν ευθείες και προς το πλήθος. 

Όσοι/ες ήμασταν λίγες σειρές πίσω αρχίσαμε να τρέχουμε προς την Ηπείρου, αν δεν κάνω λάθος, δεν θυμάμαι αν στρίψαμε στη Μαυροματαίων, όταν έγινε ένα μικρό θαύμα. Κάποιοι τολμηροί κάτοικοι μιας πολυκατοικίας άνοιξαν την πόρτα και μας έβαλαν στα διαμερίσματά τους, διαφορετικά δεν ξέρω τι θα είχαμε γίνει. 

Πάντα στη ζωή μου ήθελα να γνωρίσω αυτούς τους ανθρώπους. Μετά τη μεταπολίτευση, μάλιστα, πήγα στην πολυκατοικία αυτή, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να βρω το διαμέρισμα που με είχε «φιλοξενήσει». Να είναι καλά όπου και να είναι, τους ευγνωμονώ όχι μόνο επειδή με έσωσαν από μια πολύ δύσκολη κατάσταση, αλλά γιατί μου έδωσαν ένα μεγάλο μάθημα θάρρους και αλληλεγγύης και με γέμισαν ελπίδα για την κοινωνία μας.

Υ.Γ.: Θα ήθελα αν κάποιος/α ήταν εκεί να μοιραστεί τις στιγμές. 

*Ο Πέτρος Κακολύρης είναι υπεύθυνος των εκδόσεων Εύμαρος.