Scroll Top
testimonials_filios

Μαρτυρίες: Φίλιος Φίλιππος

Μια μαρτυρία για τη δεύτερη κατάληψη της Νομικής

50+1 χρόνια συμπληρώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα από τη δεύτερη κατάληψη της Νομικής που πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1973 και έληξε με τη βάναυση επέμβαση της αστυνομίας, ύστερα από αίτημα των χουντικών πρυτανικών αρχών. Ο χειρουργός οφθαλμίατρος Φίλιππος Φίλιος, επί πολλά χρονια δήμαρχος των Ιωαννίνων, που τότε ήταν ειδικευόμενος γιατρός στο Ρυθμιστικό Νοσοκομείο (το σημερινό Γενικό Νοσοκομείο Γιώργος Γεννηματάς), καταθέτει τη μαρτυρία του:

“Στη Γ΄ Χειρουργική Κλινική μάς έφερναν πολλούς τραυματίες, που είχαν κακοποιηθεί από την αστυνομία κατά την εκκένωση του κτιρίου της Νομικής. Ο επιμελητής Παπασταματίου φρόντιζε ώστε κανενός τραυματία να μην καταγράφεται το πραγματικό του όνομα ώστε να μην τον εντοπίσει η Ασφάλεια. Ο διευθυντής της κλινικής, Αγαπητίδης λεγόταν, φρόντισε να φυγαδεύσουμε τους πιο ελαφρά τραυματισμένους ώστε να μη συλληφθούν από τους αστυνομικούς που είχαν πλημμυρίσει το νοσοκομείο. 

“Ποιος από εσάς έχει αυτοκίνητο;” ρώτησε.

Δεν είχα αυτοκίνητο, όμως ο αδελφός μου ο Νίκος που εκείνη τη στιγμή έπινε καφέ στου Λώρα, στην πλατεία Μαβίλη, είχε το αυτοκίνητο του πατέρα μας που ήταν αρκετά ευρύχωρο. Τον ειδοποίησα, ήρθε όσο μπορούσε πιο γρήγορα και, στη συνέχεια, βγάζαμε τους τραυματίες από ένα παράθυρο, εκείνος φόρτωνε όσους περισσότερους χωρούσαν στο αυτοκίνητο και μετά τους αμόλαγε σε κάτι χωράφια πίσω από το Ρυθμιστικό.

Να σημειωθεί ότι όλοι θεωρούσαμε τον Αγαπητίδη δεξιό, καθώς ήταν αδελφός χουντικού υφυπουργού, είχε συλληφθεί απο τον Δημοκρατικό Στρατό στον Γράμμο, έμεινε 10 χρόνια σε στρατόπεδο στην Αλβανία και μέσω Ερυθρού Σταυρού επέστρεψε στην Ελλάδα”. 

Να λοιπόν που, ακόμα και ΠΡΙΝ από το Πολυτεχνείο, υπήρξαν γιατροί που συμπαραστάθηκαν έμπρακτα στους φοιτητές και αντιστάθηκαν στη χουντική βαρβαρότητα. Έρχονται στιγμές που η προσωπική αξιοπρέπεια βαραίνει πιο πολύ από το κομματικό/πολιτικό φρόνημα.

Η δεύτερη κατάληψη της Νομικής δεν προσέλαβε την αίγλη της πρώτης και πολύ λίγα έχουν ειπωθεί γι’ αυτήν. Ωστόσο ήταν ένας πολύ εύγλωττος δείκτης που φανέρωνε ότι η χούντα δεν θα μπορούσε εύκολα να φιμώσει το φοιτητικό κίνημα και, με έναν τρόπο, αυτή η ματαιωμένη από τη χουντική βία κινητοποίηση ήταν προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ας σημειωθεί ότι η αστυνομία, που εισέβαλε στο κτίριο, στρίμωξε, ποδοπάτησε και ξυλοκόπησε φοιτητές και μάλιστα, όπως έγραψε πέρυσι ο Γιάννης Πολίτης στο “Πρώτο Θέμα”, χρησιμοποίησε ακόμα και ένα καλαθοφόρο όχημα της Πυροσβεστικής “προκειμένου να έχει πρόσβαση στην ταράτσα εμποδίζοντας την οποιαδήποτε διαφυγή των φοιτητών. Σημειώθηκαν μάχες σώμα με σώμα με τους φοιτητές να ξυλοκοπούνται ανηλεώς ενώ ακολούθησαν εκατοντάδες συλλήψεις με τους φοιτητές να οδηγούνται στα κελιά της λεωφόρου Μεσογείων και της ΕΣΑ”.