Scroll Top
testimonials_douvitsas

Μαρτυρίες: Γεράσιμος Δουβίτσας*

Για τον πρώτο νέο που ξεψύχησε “μέσα” στο Πολυτεχνείο

Την τελευταία μέρα, όταν άρχισαν να πέφτουν τα δακρυγόνα και οι σφαίρες όσοι είχαν γνώσεις ιατρικής χρησιμοποιήθηκαν για την περίθαλψη των τραυματισμένων. Εμείς πηγαίναμε στην πύλη, όπου άλλα παιδιά μας φέρναν τους τραυματίες. Τους παίρναμε πάνω σε κάτι τάβλες που είχαμε ξηλώσει από τα τραπέζια και τους πηγαίναμε μέσα. Ήταν ένα φοβερό θέαμα. Έβλεπες παιδιά με σπασμένα πόδια. Υπήρχαν κρίσεις υστερίας. Τους δίναμε στεντόν και βάλιουμ, ηρεμιστικά δηλαδή.

Γύρω στις 9.00 η ώρα το βράδυ της Παρασκευής ανεβάσαμε επάνω ένα παιδί. Ήταν πνιγμένος στο αίμα, άλλα παρόλα αυτά ανάσαινε. Ζούσε. Το ιατρείο ήταν ένα πρόχειρα στημένο ιατρείο με αρκετά φάρμακα ανακατεμένα εδώ κι εκεί. Δεν υπήρχε καθόλου σοβαρή ιατρική δουλειά για να τον βοηθήσουμε. Αυτός ο νεολαίος απ’ ό,τι είδα είχε μια σφαίρα στην καρωτίδα που την βρήκαμε μετά στο στόμα του. Είχε δηλαδή κατεύθυνση από την καρωτίδα στο στόμα. Προσπαθήσαμε να χρησιμοποιήσουμε μια σακούλα για να του δώσουμε αέρα, γιατί δεν υπήρχαν φιάλες οξυγόνου. Τον σηκώσαμε στα χέρια μας και εκείνη την ώρα έμεινε. Ήταν, θυμάμαι, 9 η ώρα, 9 παρά 10 και ήταν ο πρώτος νεκρός του Πολυτεχνείου. Μέσα στο ιατρείο έπεσε αρχικά μια νεκρική σιγή. Δεν μπορούσε να μιλήσει κανένας. Είχαν όλοι βουρκώσει και κοίταζε ο ένας τον άλλο. Τελικά μια κοπέλα έβαλε κάτι κραυγές.

Και είδαμε μια μεγάλη προδοσία από τη μεριά της επιτροπής, όπου είχανε κυριαρχήσει την τελευταία ημέρα οι σταλινικοί, όπου μας πιάσανε έναν έναν από μας προσωπικά και με πολύ επιβλητικό και άγριο τόνο μας είπαν ότι τώρα που θα βγείτε έξω απαγορεύεται να πείτε ότι έχουμε νεκρούς. Θα πείτε ότι οι σφαίρες είναι λαστιχένιες και από αλάτι. Τη στιγμή που άκουσα αυτό το πράγμα, σκέφτηκα ότι αυτό το λέγαμε για να μην πανικοβάλουμε τον κόσμο. Όταν βγήκα έξω στο προαύλιο, ήμουνα αρκετά σκεφτικός και στενοχωρημένος. Με πλησίασε ένας παλιός συμμαθητής μου, με είδε έτσι που ήμουνα και μου είπε να μη στεναχωριέμαι και να μη φοβάμαι, οι σφαίρες ήταν λαστιχένιες. Είδα ανθρώπους να έχουνε 3 σφαίρες καρφωμένες στο πρόσωπο. Ένας μάλιστα είχε μια στο σαγόνι και από μια κάτω από τα μάτια και μιλούσε. Δεν ξέρω για πόση ώρα θα μιλούσε, άλλα ρωτούσε τι είχε. Είδα παιδιά με σφαίρες στην κοιλιά, στα χέρια, στα πόδια, οπουδήποτε. Ήταν φοβερό να βλέπεις μια τέτοια κατάσταση και να βγαίνεις έξω και να κοροϊδεύεις τον κόσμο αντί να τον προειδοποιείς…

* Η μαρτυρία αυτή δεν γράφτηκε για την ιστοσελίδα “50 χρόνια Πολυτεχνείο”, αλλά έχει αναρτηθεί στον λογαριασμό του Γεράσιμου Δουβίτσα στο Facebook. O Γεράσιμος Δουβίτσας ήταν τότε φοιτητής της Οδοντιατρικής, εκλεγμένο μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της σχολής του και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου. Σήμερα πανεπιστημιακός, με πλούσιο συγγραφικό κι επιστημονικό έργο, έχουν εκδοθεί αρκετές ποιητικές συλλογές του.