Scroll Top
fyssas

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ (1956-2024)

Δεκαεπτάχρονος μαθητής της τελευταίας τάξης του γυμνασίου, ο Δημήτρης Φύσσας (1956-2024) πήρε μέρος στην κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του ‘73, αν και ο ίδιος ποτέ δεν αυτοσυστήθηκε ως εκπρόσωπος της περίφημης «γενιάς». Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία και Πολιτικές Επιστήμες. Άνθρωπος των γραμμάτων, με πλούσιο λογοτεχνικό, δημοσιογραφικό κι ερευνητικό έργο.

Πέθανε λίγες μέρες πριν από την παρουσίαση του νέου και τελευταίου βιβλίου του Ο Μέσκουλας αποσύρεται για να πεθάνει. Εύκολα μπορεί κανείς να μάθει το βιογραφικό του από τις πολλές δημοσιεύσεις που είδαν το φως στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό τύπο, καθώς και στο διαδίκτυο, με αφορμή τον ξαφνικό θάνατό του. Περιοριζόμαστε να αναδημοσιεύσουμε κάποια αποσπάσματα από όσα γράφτηκαν γι’ αυτόν με αφορμή τον ξαφνικό θάνατό του στις 23.2.2024.

Ο Νίκος Σαραντάκος έγραψε στο Facebook (και στην ιστοσελίδα του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία»):

«Με βαθύτατη θλίψη έμαθα σήμερα το πρωί τον ξαφνικό θάνατο (από ανακοπή, την ώρα που κοιμόταν) […]. Τον ήξερα από τα φοιτητικά μας χρόνια, όταν ήταν ο αγαθός γίγαντας της ΚΝΕ στη Φιλοσοφική. Μετά έγινε επαγγελματίας γραφιάς, ένας από τους καλύτερους αθηναιογράφους μας. Πολιτικά δεν συμφωνούσαμε πια, αλλά μας ένωνε, πέρα από το κοινό παρελθόν, η στάση μας στο γλωσσικό, μια και ήταν κι εκείνος μαχητικός αντίπαλος των ελληνοκεντρικών μύθων για τη γλώσσα αλλά και της νεοκαθαρεύουσας».

Ο Θωμάς Κοροβίνης έγραψε, επίσης στο Facebook: 

«Ωραίος τύπος και ωραίος γραφιάς, σπάνια προσωπικότητα. Το φιλοξενούσα ένα καλοκαίρι και προτιμούσε, θηρίο άντρας, να κοιμάται στην ύπαιθρο, σ’ ένα παγκάκι, μέσα στο κτήμα, “πιο καλά είμ’ εδώ με τα σκυλιά και με τ’ αστέρια”».

Από την ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων της οποίας ήταν μέλος: 

«Ο Δημήτρης Φύσσας, “Μήτσος” για τους φίλους, ήταν μια εξαιρετικά ζωντανή, αντισυμβατική και πολυσχιδής προσωπικότητα. Ιδιαίτερα αγαπητός για το ήθος, την προσήνεια και τον ανθρωπισμό του, συλλέκτης, ποιητής, λόγιος της Αθήνας, είχε χαρτογραφήσει στα βιβλία και τα κείμενά του την ιστορία των αστικών χώρων (“οι αστικοί χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους”, εκδ. Γιάου Κε) και είχε καταγράψει την ζωντανή ιστορία της πόλης».

Η Δήμητρα Γκρους γράφει στην Αthens Voice (όπου επί 15 χρόνια ο Δ. Φύσσας κρατούσε τη στήλη «City lover»):

«Θα είχαν να πουν σίγουρα για την ευρύτητα του πνεύματός του αλλά και το χιούμορ του, για το ότι ήταν ένας λόγιος και ταυτόχρονα άνθρωπος λαϊκός, διανοούμενος που έγραφε για τα κουτούκια και τα τσοντοσινεμά […Θα είχαν να πουν ότι ήταν] ευφυής, δημιουργικός, ακούραστος, ένας γνήσια φιλελεύθερος άνθρωπος που σκεπτόταν έξω από ταμπέλες, στεγανά, ιδεοληψίες, χωρίς ποτέ να κρύβει λόγια, ότι ήταν πολιτικό ον, ότι είχε μια αστική ευγένεια και ήταν υπερασπιστής του ορθού λόγου όσο και λάτρης του ποδηλάτου, του ραδιοφώνου και της καλής παρέας».

«Ένας σπάνιος άνθρωπος, διανοούμενος, δημοσιογράφος, αγωνιστής. […] Εργάστηκε ως φιλόλογος, έγραψε εξαιρετικά βιβλία. Αρθρογραφούσε με άποψη και εντιμότητα». Έτσι τον χαρακτηρίζει ο φίλος του Στέφανος Τζουμάκας, που σε μήνυμά του προς την Πρωτοβουλία «50 χρόνια Πολυτεχνείο» σημειώνει: «Ο Δημήτρης μεταξύ άλλων σημαντικών βιβλίων είχε γράψει και το εξαιρετικό Η γενιά του Πολυτεχνείου. Who is who, εκδόσεις Δελφίνι, Αθήνα 1993, το οποίο είναι εξαντλημένο. Πρόταση μου είναι, σε συνεργασία και με τον αδερφό του Γιάννη, να επιδιώξουμε την επανέκδοσή του, τιμώντας και τη μνήμη του».

Αξίζει να σημειωθεί το μνημειώδες έργο του Δημήτρη Φύσσα για τους κινηματογράφους της Αθήνας (διαθέσιμο μόνο σε ψηφιακή μορφή), όπου χαρτογραφούνται 550 κινηματογράφοι, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν λειτουργούν πια, μια τεράστια συμβολή στην ιστορία του πολιτισμού στη χώρα μας.